پس از دو شکست پیامی مقابل فجر سپاسی و السد قطر حالا در تبریز، انتقادهای شدیدی نسبت به عملکرد اسکوچیچ در حال شکلگیری است. عمده گلایهها حول محور سماجت مربی کروات بر استفاده از ترکیب ثابت میچرخد. اسکوچیچ تقریباً در تمام بازیها با همان ۱۱ بازیکن اصلی به میدان میرود و به ندرت دست به تغییرات اساسی در ترکیب میزند.
تعویضهای او اغلب دیرهنگام انجام میشود و تنها در شرایط اضطراری (مثل مصدومیت یا اخراج) شاهد چرخش بازیکنان هستیم. این رویکرد باعث شده بسیاری از کارشناسان و هواداران معتقد باشند که دست اسکوچیچ برای رقبا رو شده است؛ حریفان بهراحتی شکل بازی تراکتور را پیشبینی میکنند، نقاط قوت مانند ترابی را مهار میکنند، روزنههای دفاعی را از قبل شناسایی کرده و برنامههای جدی علیه تیتیها طراحی میکنند.
این انتقادها برای اسکوچیچ موضوع جدیدی نیست؛ در دوران حضورش روی نیمکت تیم ملی ایران هم دقیقاً همین ایراد به او وارد بود: اعتماد بیش از حد به یک ترکیب ثابت و عدم تمایل به تغییر بازیکنان حتی در شرایط دشوار. او به سختی حاضر است بازیکنی از ۱۱ نفر اصلی را نیمکتنشین کند، مگر اینکه حادثهای غیرمنتظره رخ دهد. این سبک مدیریتی حالا صدای پرشورها را درآورده و باعث شده است بازیکنان نیمکتنشین احساس بیانگیزگی و بدبینی کنند؛ فضایی که میتواند در بلندمدت به ضرر روحیه کلی تیم تمام شود.
حالا همه منتظرند ببینند اسکوچیچ و کادر فنیاش چه برنامهای برای خروج تراکتور از این بحران دارند. آیا بالاخره زمان آن رسیده که مربی کروات کمی انعطافپذیرتر شود، ترکیب را تازهتر کند و تعویضها را بهموقعتر انجام دهد یا همچنان بر همان ساختار ثابت پافشاری خواهد کرد؟ روزهای پیشرو پاسخ این پرسشها را مشخص خواهد کرد، اما در تبریز، صبر هواداران دارد به سر میآید.